Harry Guyt

Verraden en tuchthuisstraf

Na de capitulatie begint Guyt vrijwel direct plannen te maken om te ontsnappen naar Groot-Brittannië. Via een tussenpersoon komt hij in contact met iemand die beweert voor de Britse geheime dienst te werken. Die ‘regelt’ dat een Brits watervliegtuig hen van een afgesproken plek zou oppikken. “Maar”, zo vertelt Guyt na de oorlog in een interview, “het bleek dat deze man niet deugde en voor de Duitsers werkte. We liepen dus zo in de armen van de Sicherheitspolizei, nog voordat we een watervliegtuig gezien hadden...” Zo belandt Guyt in oktober 1940 achter de tralies van een Nederlandse gevangenis in plaats van in Groot-Brittannië. Op 13 maart 1941 wordt zijn zaak door het Kriegsgericht in Utrecht behandeld. De rechter veroordeelt de Hagenaar tot twee jaar celstraf in het tuchthuis van Lüttringhausen.

Guyts misère is daarmee nog niet ten einde. Tijdens zijn verblijf in Duitsland komt bij het lossen van een treinwagon een zware ijzeren deur op zijn linkervoet terecht. De verwonding ziet er aanvankelijk zo slecht uit dat amputatie de enige oplossing lijkt. Een deskundige arts zorgt er echter voor dat alleen een deel van Guyts voet wordt afgezet. Voorzien van een kleine houten prothese in zijn schoen, keert hij na zijn vrijlating op 27 oktober 1942 terug naar Den Haag. Hier raakt de reserveofficier-vlieger al spoedig betrokken bij illegaal werk, zoals de distributie van de ondergrondse krant ‘Het Parool’.

Alsnog naar Groot-Brittannië

Na ruim een jaar onderneemt Guyt nogmaals een poging Groot-Brittannië te bereiken. Op 25 januari 1944 verlaat hij Nederland en via België, Frankrijk en Spanje bereikt hij – in recordtijd – al op 16 maart 1944 Engeland. In juni van dat jaar treedt hij als Flying Officer toe tot de gelederen van het Nederlandse contingent van de RAF. Met een kleine 1.100 vlieguren op zijn conduitestaat is Guyt ook volgens de destijds geldende RAF-begrippen een tamelijk ervaren vlieger. Een stoomcursus voldoet dan ook om hem voor te bereiden op het operationele werk. Die begint met het opfrissen van zijn kennis op de Airspeed Oxford. Om operationeel op de De Havilland Mosquito-jachtbommenwerper te kunnen vliegen neemt Guyt vervolgens deel aan een conversiecursus van enkele weken. Ten slotte wordt hij begin augustus 1944 overgeplaatst naar het 608 (North Riding) Squadron op het vliegveld Downham Market. Deze eenheid is slechts enkele dagen daarvoor heropgericht om deel te gaan uitmaken van de befaamde Pathfinder Force (PFF) van de RAF. Het 608 Squadron maakt binnen dit ‘elite-onderdeel’ van de Britse luchtmacht deel uit van de zogenaamde Light Night Striking Force. Deze bestaat uit een aantal Mosquitos-squadrons die gespecialiseerd zijn in het uitvoeren van stooraanvallen met 4.000 ponds bommen, zogenaamde cookies, op stedelijke centra in Duitsland.

Schuilnaam

Gezien het feit dat hij al eens door de Duitse bezetter is veroordeeld vanwege ‘Feindbegünstigung’ en als geallieerd vlieger opnieuw in vijandelijke handen zou kunnen vallen, vliegt hij in de RAF onder de schuilnaam H.W. Tyrrell. Deze naam is niet toevallig gekozen. Na aankomst in Engeland logeert Guyt namelijk enige tijd bij mevrouw Noami Tyrrell om zich de Engelse taal meester te maken.

Actief boven Duitsland

Van de nazomer van 1944 tot het voorjaar van 1945 vliegt de geboren en getogen Hagenaar 46 oorlogsmissies naar Duitsland. Het vaakst staat Berlijn op de battle order. Maar liefst vijftien keer bombarderen Guyt en zijn navigator de Duitse hoofdstad. Twee keer raken zij tijdens deze oorlogsvluchten in de problemen, maar weten toch heelhuids terug te keren naar Engeland. De eerste keer vat een der motoren vlam. Het vuur kan echter worden gedoofd waarna een noodlanding op het vliegveld Manston wordt gemaakt. De tweede keer wordt de Mosquito door luchtafweer beschadigd en valt een deel van de elektrische systemen uit. Maar ook dit keer lukt het nog om Groot-Brittannië te halen.